Cadeau van Nits

(foto: Dennis Stempher)Vertrouwd en toch vreemd. Ik stap op mijn vrije avond op een concert
af en bij de ingang staat de receptioniste van mijn werk. Ditmaal als 'n
medewerker in de beveiliging. Maar even vriendelijk lachend als altijd.
Haar collega ken ik niet maar die kan prima in een Guy Ritchie film
meespelen of dienstdoen bij het uitvallen van de misthoorn. Wat een
enorme kerel en wat een geweldige bas. Maar dat terzijde.
Eenmaal binnen in het theater kijk ik om me heen. Nog meer bekende
gezichten. Een collega van de webredactie en reeds aangekondigd als
die hard fan. Hij is er ook en bemerkt net als wij dat het optreden
van vanavond toch wel meer verdient als het aanwezige getal.
Achteraf zijn we blij met de geringe opkomst, maar dat is altijd
makkelijker praten. En het is sowieso een avond van herkenning.
Want daar in het Arnhemse Luxor stond ik vijf jaar geleden af te
studeren. Het pand was toen een wrak, een bouwval en stond in de
steigers. Alhoewel, een wrak. De toenmalige wethouder van Cultuur
en de verantwoordelijk architect, beiden met een lullige gele bouwhelm
boven hun pak, waren verrukt over de verzameling stof, houten
schrootjes en brokken steen. Restaureren is niet meer dan de
schade herstellen, werd mij verzekerd. En armoede is juist de zegen
voor de monumentenzorg. Het was slechts het uitpakken van een
cadeau. Mooie radioquotes dat wel, maar verder een hachelijk
avontuur op krakende zoldervloeren tussen kapotte kerst-
verlichting en een verroest fietsframe. Vijf jaar later kan ik niks
anders dan concluderen dat ze het verdomd mooi uitgepakt hebben.
Het Luxor stamt uit begin twintigste eeuw en was in Arnhem
het eerste luxueuze bioscooptheater. Tijdens mijn prille kinderjaren
wordt het verbouwd tot podiumzaal en hebben er allerlei grote
namen opgetreden en was er voor ieder wat wils te vinden.
Schietincidenten in het uitgaansleven, compleet met protest-
demonstraties eind jaren negentig, deden de vergunningen
verdwijnen, net als de bezoekers en dus ook de inkomsten.
Einde Luxor. Tijdens mijn afstuderen op de Zwolse Journalistiek-
campus waren er weer nieuwe plannen met het pand, ik had
een onderwerp nodig, zodoende dat wij daar stonden met die
gele helmen in 2004. En daarom was het deze week dus niet
alleen maar een hele fijne avond muziek met mijn lief. Het was ook
terugkomen op een plek met historie en eentje die stom toevallig
een speciaal plekje heeft gekregen in mijn leven. Met een blonde Leffe
van de tap die wonderwel goed smaakte stonden we keihard met
de neus voor het podium. En daar stonden de Nits. Hun glorietijd
was tijdens diezelfde kinderjaren redelijk langs me heengegaan,
maar dankzij de mooie dame naast me heb ik dat kunnen inhalen.
En het werd werkelijk waar een heerlijke avond. Knap gemaakte,
intelligente nummers van grappige, doorleefde maar vooral mooie
mannen. Muzikanten die na zoveel optreden ook juist vanavond
weer zo overduidelijk genoten van wat ze goed kunnen. Muziek.
Na de verwachtte toegift van Hollandse bergen kwamen ze
nog één keer terug. Akoestisch en intiem… zittend op de rand
van het podium. En dankzij de lage opkomst staan we allemaal
dicht op elkaar er om heen. Samen pakken we het kado uit.

Comments

[Geplaatst door: Heit]

Lekker om op terug te kijken, goeie avond was het... zo hebben we allemaal onze herinneringen aan Luxor. Ik zie mezelf daar nog uren zitten te wachten op Herman Brood, die had me een interview en een instorting beloofd. Het interview kwam er wel van (al liep het niet echt gesmeerd), de ambulance hoefde niet te komen. Ik verheug me nu al op alles wat we nog samen uit te pakken hebben...

[Geplaatst door: Z]

Lux,hoor.