Deze recensie stond onlangs in OOR:
"Don't masturbate with lies. Sleutelzin in een van de vele goudeerlijke popliedjes op het ongekend rijpe en rijke debuut van dit vijftal uit Hoogezand-Sappemeer. Of all places. Vandaar waarschijnlijk die volledige onbevangenheid, die totale onstuimigheid, die grote vindingrijkheden die waanzinnige originaliteit. Ja, uw recensent verkeert in de wolken. Zelden hoorde hij een product waarin hij alle sterke, leuke en/of speelse elementen van Pavement, Guided By Voices, My Morning Jacket, Moldy Peaches, Badly Drawn Boy, The Fall, The Beach Boys én Crosby, Stills & Nash. Ja, vind je 'et gek? Hoe kan een combinatie van al het bovengenoemde nu in godsnaam werken? Tja, daarvoor moet je toch echt zelf deze groeibriljant in flinke porties tot je nemen, vrees ik. Erg is dat geenszins, want vanaf het een beetje lullig ingemixte herkenningsapplausje in opener Speech word je iedere keer opnieuw positief verrast. Door de eerlijke teksten, de uit de jaren zestig weggelopen zanglijnen, de lo-fi-psychedelica, de tegen de folk aanleunende melodieën, de mooie klankkleur van de akoestische gitaren, de onverwachte stem- en gitaarvormers, de basic ritmes, het inhaakgehalte tijdens de meezingkoortjes, de uit het verwarde brein van Brian Wilson gestolen meerstemmige arrangementen, die vijf-sterren-cryptogrammen in de ingewikkelde gedeeltes, die intense ingetogenheid als de leadzanger bijna breekt, de primitieve onbeholpenheid in de korte noisy stukje en de waanzinnige dynamiek als een enkele keer alles wel even over de top gejaagd wordt. ja, dit is echt een van de meest complete Nederlandse plaatjes ooit. Pop met een fijne kronkel. Een ruwe diamant van jewelste. Slechts een beetje bijgeslepen door producer Frans Hagenaars, die de in diverse kelders, woonkamers en kleine studio's vastgelegde sessies vooral zo puur mogelijk registreerde. Knap dat het wederom Excelsior is dat na Spinvis ook deze lieve grote Noordelijke talenten van hun zolderkamer pakte. Hulde."
Aldus Willem Jongeneelen van OOR... Tsjalling Venema van 8Weekly.nl zal het niet met mij en Willem eens zijn. Maar toch leuk om zoiets te lezen in een gerespecteerd blad over een band die je van dichtbij kent. Althans twee leden zijn óf buurman óf voetbalvriend geweest in het Kampen van Kunstacademie, Kroeg en Kolder. Jongens die hun pizza bakten in de pan en dikke zwarte monturen droegen omdat ze niet beter wisten. En look at them now. Maar goed, dat geldt ook voor andere bandjes die ik ken uit die tijd, die het overigens allemaal niet slecht doen. Ik noem een Eleven, een Busted of een NouEn. Eigenlijk gewoon een leuke tijd, niet alleen muziekaal, maar als je zo terugleest toch juist ook weer wel. Ow ja, hier kun je zelf je mening vormen.
