WWW . RADIOVANDIJK . NL

Nu dat weer

Donkere wolken wederom boven de zomervakantie. En dan bedoel
ik niet die rakkers die mijn nieuwsweek gered hebben en in de
Achterhoek voor zandzakken en dijkgraven met strakke broeken
zorgen. Want hoe groot dat kleine leed daar ook moge zijn, en hoe
klein daardoor het grote leed in Pakistan ook is uitgevallen, het is
en blijft een imponerend staaltje machtsvertoon van Lady Gaia,
beter bekend als Moeder Natuur. En dus slikbaar. In de
eigen backyard zorgt die wolken slechts voor een chagrijnige
Zuid-Arnhemse Dikwam. Haar binnenhok heb ik uiteraard
verschoond en voorzien van vers stro. Maar dat buitenhok…
in deze regen… ik kan wel aan de gang blijven. Dat doe ik dus
ook niet, maar die natte plukken zijn een waar zompig Havanna
aan de Linge voor allerlei slakkengespuis. En dus vond ik Henk de
 laatste dagen na mijn werk pontificaal voor het gaas, mij moedeloos
aansniffelend met twee of drie slijmerige slakkenhuizen om d'r heen.
Noem je dit nou een zomervakantie?, leek ze me te vragen.
 Veel tijd voor schuldgevoel had ik niet, want er wachtten ook
nog de West-Europese Korstnek en haar net zo hongerige en
aandachtsvragende buurman Tommie ‘de Hangbuik’ van 2 Verderop.
De buren zijn de regen in Kroatië aan het ervaren en passen
ook op als wij in doosjes verdwijnen, dus quid pro quo… 
Maar die donkere wolken die ik bedoelde. Die bevatten geen regen.
 Daar valt alleen een oorverdovende stilte uit. Ze vullen het huis
met leegte. Dat het een weekje zou duren was voorspeld door
de meteorologische huisdienst. Mijn lief was namelijk een week
op politiekamp met een groepje ‘mentally challenged’.
Stuk voor stuk aandachtszuigende, pure plaatjes waar hier en
daar dan wel een chromosoompje van mag mankeren,
maar damned wat zag dat harde werken van haar er dankbaar uit
tussen die juwelen. En haar mooie prinses en de kleine grote man
 waren nog bij hun vader. Dus dat was een weekje alleen thuis.
Geen probleem. Maar het is net alsof hij van de rampzalige zomer
van vorig jaar een traditie wil maken. Ook deze zomer is weer ten
 prooi gevallen aan zijn grillen. En dus is het wederom wachten
geblazen. Hoe vervelend ook, het is bijna op een vreemde manier
geruststellend om te zien dat sommige dingen niet veranderen.
Ik denk dat ik één dagje onder mijn lief d’r paraplu nog wel red.
En dan zul je zien dat de lucht weer blauw wordt.
Na regen komt zonneschijn en gaan we met opgeheven
vinger naar keuze weer naar buiten. Fluitend.

Wie sage ich das jetzt?

Of mijn Duits inmiddels tot een hoger niveau was getild? De vraag is
 legitiem vanwege het 18-daags verblijf van een Duits kereltje.
 Het antwoord is teleurstellend. Mijn dikke huid is wel dikker geworden.
 Want als je zo’n jongen zonder bijsluiter of welke vorm van achter-
grondinformatie dan ook, zolang in je midden kan houden, samen
 met de gebruikelijke kroost in huis, dan moet je kunnen incasseren.
 Maar dat had wel tot gevolg dat ik niet vaak met de beste man rond
de tafel ging zitten om aan mijn woordjes te werken. Ik heb hem
echter wel wat talen bijgeleerd. Of althans het broodnodige.
Hoe handig is het bijvoorbeeld om in het Afrikaans te kunnen lezen
 waar je niet in mag: Aangezien we onvoldoende kluiten hadden
 om uitlandig te verblijven, zochten wij ons vertier in uitstapjes
 in de omgeving. Het Afrikamuseum was daar één van.
Om dat wat aan te kleden en spannender te maken dat het
al is, vertelde ik aan onze Oosterbuur dat we naar Afrika gingen.
 Maar hij kon geen Afrikaans, reageerde hij verschrikt.
Dat zal hopelijk wel loslopen, stelde ik hem enigszins gerust.
En inderdaad, nadat we bij de ingang van Afrika hadden geparkeerd,
 een kaartje hadden gekocht en een plas hadden gedaan in het
grenskantoor, verliep de eerste kennismaking met dit vreemde en
 verre continent verrassend soepel. In één van de opengestelde
tuinen van Afrika hing bij een hekje het bordje ‘geen toegang’.
 Het mannetje vroeg of dat zoiets betekende als ‘kein zugang’.
 Toen ik dat bevestigde groeide zijn ogen en zwelde zijn borst.
‘Ich kann Afrikanisch!’, riep hij uit. ‘Ja, das kannst du sicher en
nu hop naar der geitjes’, was mijn vloeiend Duitse repliek.
Verder niet meer aan gedacht en te afgeleid door andere dingen
om het hilarische van dit voorval op te merken. Totdat mijn lief
 mij later vertelde dat het mannetje het af en toe niet op een
 rijtje had. Wat dan? Op de meest vreemde momenten,
in de dierentuin, in het bos, in het winkelcentrum… noem een
 willekeurige plek, wijst hij naar een verboden toegang en meldt
 trots dat het Afrikaans is! Kijk, en als ik dan denk aan al
die grijze haren die ik deze zomervakantie erbij heb gekregen,
 dan kan ik genieten van dit soort leermomenten. Dat blijft
 zo’n jongen altijd onthouden. Net als feit dat hij door mij
 een komkommer geen ‘gurke’ noemt maar een ‘gurkelllll’,
met een overdreven nadruk op de L. Taalkundig natuurlijk
volstrekt onjuist, maar het bekt stukken beter, nicht?

Luister bijgezet

Vlak voordat ik besloot volledig uit de lucht te gaan deze vakantie,
wierp ik een laatste blik in mijn werkmail. Naast de gebruikelijke
dagelijkse gewenste en ongewenste spam, viel mijn oog op een
mailtje uit Finland. Nee, ze hadden geen nieuwe erectiepil bedacht op
 basis van noordelijk groengepunt poolmos en nee, ze hadden
ook geen eenmalige aanbieding van een degelijke kantoorkruk die
ik nu supersnel kon bestellen op basis van ‘geen verzendkosten maar
wel een heleboel kleine lettertjes.’ Niets van dat alles. Het was een
bericht van Jouni. Deze beste jongeman is gek van radio. Hij ook al.
 En dan radiosignalen opvangen welteverstaan. Laat deze Finse
 rakker nou mijn enige en eigen programma uit de lucht hebben
geplukt. Volgens Jouni kan hij dat dankzij het atmosferisch
fenomeen genaamd ‘sporadic-Es’. Daarmee is het in de zomer
mogelijk radiosignalen op te vangen van vijftienhonderd kilometer
verderop. Gevalletje ‘Hallo Bandung’ zeg maar. Het zal.
Maar ik geniet van dit soort mailtjes. Helemaal omdat ik nu weet
dat hij vijfendertig jaar oud is, in een stadje Pirkkala genaamd
woont, in de IT zit en onder andere de website doet van de
plaatselijke universiteit. Hij is gek op films kijken, dol op goede
muziek (joh!), in de winter staat hij op de ski’s en in de zomer
 zit hij op de fiets. Maar denk niet dat hij dan geen tijd meer
heeft voor zijn andere liefhebberijen zoals tennis, poolbiljart
en petanque. En in zijn spaarzame vrije minuten vangt hij dus
 signalen op. Vanuit inmiddels honderdvijftig verschillende
 landen en van meer dan zevenhonderd verschillende
radiozenders. Waaronder dus ook mijn dagelijks werk in het
Gelderse… Of althans, hij hoorde het programma met
 ‘Frank Fontain’. Kijk, als ik ooit landelijk doorbreek met mijn
goochelact van balancerend fruit op een stokje, en ik heb
nog een meer pakkende naam nodig dan m’n eigen,
dan wordt het Frank Fontein. Sprankelend Fins.
Ik bedoel fris..

Ben ff weg

Waar zouden Igor, Petrov en die anderen het inmiddels met elkaar
over hebben? Praten ze nog met elkaar of zijn ze al gek geworden?
Ik doel op een zestal astronauten die nu zo’n vijftig dagen in een
loods zitten, ergens bij Moskou. En ze zitten daar voorlopig nog wel
even. Men wil namelijk naar Mars. En dat is best ver. En dus duurt
de reis erheen ook behoorlijk lang. Zo lang, dat er onderzoek nodig is
als dat wat ze daar aan het bekijken zijn in die Russische loods.
Wat doet het met ons mensen, als we vijfhonderdtwintig dagen
lang opgesloten zitten? Afgesloten van de rest van de wereld.
En voor de vorm, zodat we niet kunnen zeggen: ‘rare jongens die
 Russen’, hebben ze in dat zestal ook een Italiaan, een
Fransman en een Chinees opgenomen. De enige persoon
met wie zij praten buiten de loods is de vluchtleiding. Maar om
dat contact wel realistisch te houden ‘op Mars-niveau’ zit er een
 vertraging op de lijn. Van twintig minuten. Kijk, en dan heb ik het
helemaal niet zo slecht momenteel. Want ook ik duik een bubbel
 in thuis. Eentje van éénentwintig dagen vakantie om precies
te zijn. En voor de broodnodige Babylonische spraakverwarring
hebben we een Duits vakantiekind van de bus geplukt.
Als we zelf niet genoeg kluiten hebben om uitlandig te verblijven,
dan maar iemand die het minder heeft een leuke tijd bezorgen
nietwaar? Wie weet wordt mijn Duitse taalgevoel nog tot een
acceptabel niveau getild ook. Een win-win situatie.
En als ik straks weer terugkeer naar de woelige wereld van
 het Gelders nieuws, moeten Igor en Petrov en hun vrienden
 nog zo’n vierhonderdvijftig dagen zitten. Ergens halverwege
zit dan wel de verkenning van het fictieve Marsoppervlak.
Zal me een dolle boel worden in die loods. Nee, dan is de
omgeving van Arnhem-Nijmegen een stuk buitenaardser
en uitdagender. Ja, ik duik met goesting in mijn eigen
 prikkelloze bubbel. De zomervakanties hier hebben
een neiging om vanzelf boeiend te geraken.
Daar heb ik geen andere planeet voor nodig.

FC Radijs

Wat een heuglijk voorbeeld van ‘luisteren naar wat het volk wil’ had
moeten worden, werden 90 pijnlijke minuten in de dictatuur die Noord-
Korea heet. Het land mocht eindelijk live naar een potje voetbal
 kijken van hun Geliefde Leider. Hij had zich dan ook persoonlijk
met de opstelling bemoeid en de vier sluimerende indivuduen
passend de mond gesnoerd (lees: laten verdwijnen). Maar ik denk
niet dat men in Noord-Korea na vandaag denkt: ‘Goh wat leuk Kim,
dat moeten we vaker doen.’ Portugal won letterlijk met de bal in
de nek en liep na 7-0 krom van het lachen het veld af. Voetballes,
 noemen we dat. Ik zag vandaag nog een foto van Kim Jong-il.
Met een hilarisch bijschrift. Het regime heeft vandaag namelijk
een kiekje vrijgegeven waarop hij een radijs inspecteert.
Echt eentje van het formaat vloekenswaardig groot. Maar wat het
regime met deze foto beoogd is niemand duidelijk. Willen ze ons
 laten weten dat ze daar grote radijzen eten? Of dat het eten
 van radijs zorgt voor ontluisterend slecht voetbal? Kijk en dan
ben ik dus één van de weinigen die niet moppert op Oranje. Want in
onze tuin groeien wel radijzen, maar die zijn klein, aangevreten
en zullen geen enkele keuring van welke Kim dan ook doorstaan.
 Leuk voor de garnituur. Ik gebruik het blad als avondsnack
voor onze Zuid-Arnhemse Dikwam en weet me getroost dat wij
dus lekker wèl door zijn. Zonder enig bestuur in Den Haag weliswaar.
In plaats van koffie en thee drinken moeten ze daar anders
maar aan de radijs. Even door de bittere wortel heenbijten.

Oranje gelach

Gemiddeld is één op de acht mensen Gelders. Dat klopt lang niet
altijd -eerlijk gezegd slaat het kant noch wal- maar om snel een
inschatting van nieuws te maken gebruikt men op de redactie deze
 stelregel wel eens om in te schatten of we direct op een onderwerp
zullen duiken of dat we het nog even laten liggen. Dus als er 32
oranje jurkjes in opspraak raken aan de andere kant van de wereld,
is het een onderwerp tijdens de vergadering. Daar moet haast wel
een Gelderse jurkvulling bij zitten. Maar neen, het gros was Afrikaans
en ingehuurd door die biermannen die altijd ‘Zo!’ roepen aan het
 einde van de reclame. Enfin, de berichten blijven lezen, foto’s kijken,
 je erover verwonderen, meewarig het hoofd schudden, maar verder
niks mee doen was dus het devies. Maar wat kan een regionale
zender dan wel om toch dagelijks aandacht te schenken aan een
mondiaal sportevenement en de nationale gekte daaromtrent?
Ikzelf had nog wel een artikeltje gezien dat tot een telefoontje
kon leiden. Het Dolfinarium in Harderwijk (Gelders? Check!) had
 namelijk een opmerkelijke actie. Op wedstrijddagen van Oranje
kan je gratis naar binnen en daar op een groot scherm naar het
 elftal van Van Marwijk kijken. Ow ja, je moet wel een man zijn.
 Dus van een moeder met twee dochters die alledrie gek van
 voetbal zijn wordt het volle pond verwacht, maar van een man
met zijn zoon niet. Die mogen naar binnen voor nop...
Commercieel verhaal maar wel opmerkelijk genoeg om een
babbeltje aan te wijden. En goed voor een ietwat flauwe edoch
 geslaagde woordgrap: We wisselden nog wat meningen over
 en weer hoe bespottelijk of grappig dit onderwerp kon zijn,
 toen mijn leidinggevende zich afvroeg: ‘Waarom zou iemand
eigenlijk naar voetbal willen kijken in een dolfinarium?’
Nou ik wist wel waarom: Robben!

Verkeerd gekoerd

Zoals ik al eerder aangaf, die oranje toeter kan me niet zo bekoren.
Vuvuzela is een mooi woord, maar het geluid wat eruit komt is vrij
irritant. Helemaal als het één van de eerste dingen is die je tegemoet
komen bij het opstaan ’s ochtends. En toch kon ik er laatst om lachen.
De kleine grote man kwam mij trots tegemoet de keuken.
Hij had weer een nieuwe act bedacht. In plaats van te blazen
zei hij zachtjes roekoe. En toen weer. En weer. En harder.
Steeds vaker en steeds harder. Totdat hij geen lucht meer had
en mij met een rood hoofd, buiten adem stamelend vroeg wat ik
had gehoord. Ik had, zoals je in dit soort gevallen altijd moet
hebben om de pret niet te verknallen, geen flauw idee. Het was
een duif die op het punt van ontploffen stond. Fantastisch toch?
Dat zorgt bij mij allereerst voor een schaterlach en de rest van
de dag af en toe op een mijmermoment voor een glimlach met
terugwerkende kracht. Maar het is niet alleen een leuke
keukenact. Het zou in het landsbelang dienende audiotraining
kunnen worden. Kijk maar naar India. Daar is een Pakistaanse
indringer onlangs aangehouden en in de cel gestopt. Het was
geen explosieven bevattende jurk met bijbehorende fundamentele
baard, maar een duif. Eerlijk waar. De vogel wordt al enkele
dagen bewaakt door gewapende politieagenten. Die vermoedden
dat de duif in kwestie de grens is overgevlogen. En dat doet een
duif niet zomaar. Die moest zeer zeker een bericht overbrengen.
Staatsgeheimen wellicht. Of misschien is het wel een bom,
dacht ik terug aan de keukenact. Maar er is geen korreltje
buskruit gevonden; het dier is volledig medisch onderzocht.
Wat ik dan wel weer een vreemde besluitende laatste zin
vond in het nieuwsbericht is dat het dier, volgens
functionarissen, absoluut geen bezoek mag ontvangen.

Notter

Ik verheug met op het aanstaande WK-voetbal. Niet alleen voor
'what's in a name', maar ook voor hetgeen eromheen. En dan
heb ik het zelfs over de reclame. Niet zozeer die ff-ing oranje toeter
of pletterpoeppet, of de nog aanstaande spaar-ze-nu-allemaal-
migrainebezorgende-parafernalia van de Appie. Maar de reclame's
tussen de programma's door. Want net als met Superball Sunday in
Amerika, gaan de heren en dames van de reclamemaatschappij in
tijden van internationaal topvoetbal net een stapje verder.
Ik was bijvoorbeeld weer blij verrast 'n nieuwe 'Even Apeldoorn bellen'
te ontwaren op mijn scherm. En drankjes die middels esperanto
komen met slogans als 'irresistable hazelnootlikeur' hebben mijn
stem. Die en vele andere commercials worden hier in de vrije
uurtjes al veelvoudig nagedaan en bewerkt tot magistrale
homevideo's. -Ieder zijn ding, zullen we maar zeggen.-
Maar de reden dat ik log is deze. Een commercial die vanavond
tot ons kwam: Een vrouw doet de was en opent haar trommel.
Daar zit een otter in.
...
De vrouw en de otter wisselen een blik, waarbij de verwachte
'wat doet potdomme die otter in mijn witte was' achterwege
blijft. Sterker nog, de otter draait zich om, loopt de wasmachine
weer in en krijgt de vrouw zover hem te volgen. Volgen jullie
me nog? Die vrouw duikt dus de wasmachine in en komt boven
water in een vies modderig vennetje. Waarschijnlijk bedoeld als
subtropisch jungleparadijs, maar ieder die in Burgers' Bush boven
de otters heeft gehangen, weet over welk stinkende modder
we het hier eigenlijk hebben. De vrouw heeft er geen last van,
ziet de otter en vervolgens zien we die weer kopje onder duiken.
Stem spreekt tot ons en roept iets in de trend van dat we
met z'n allen dichter bij de natuur moeten komen. Vervolgens
gaat het niet om een bizar hersenspinsel van één of ander
wasmiddel. Nee lieve meisjes en jongens, het gaat hier om
fetakaas. Blokjes geitenkaas in olie. In een pot.
Hier rest enkel stilte en welja.. een gebed.

Aha!

’Ben je al binnen wezen kijken?’, vraagt een vrouw merkwaardig
enthousiast aan een alleenstaande Egyptisch ogende vader
met kind. Alsof het een bezienswaardigheid is.
Misschien heeft ze ook wel gelijk. De ontmoeting is middenin
een gekmakende mensenmassa, waarbij de ene helft een
winkelwagentje uit de gereedstaande rij rukt en de andere een
beetje beduusd en zelfs ietwat teleurgesteld het karretje weer
inlevert. De vrouw spreekt de man aan over de hoofden van enkele
andere kinderen die me eng stoïcijns aanstaren met hun slecht
geschminkte gezichten. Verderop, bij de voor deze dag speciaal
ingevlogen oud-Hollandse snoepjesstal, zit namelijk een kinder-
schminker die de vaknaam te schande maakt. Terwijl ze dertien-
in-een-dozijn-strepen zet als mislukte snorharen, drukt ze de
koters van bovenaf op hun stoel,waardoor ze ongemakkelijk
grimassen en dus nooit een geslaagd resultaat in de spiegel
zullen zien. Maar terug naar onze alleenstaande farao.
Hij antwoordt dat hij nog naar binnen moet. Maar dat ie wel
benieuwd is. En ik ook. Samen met mijn lief heb ik deze
meivakantie benut om de nieuw geopende kruidenier der
kruidenieren te bekijken. En natuurlijk de broodnodige dingen
mee te nemen. En wat schetst ons blijde verbazing bij het
betreden van de arena? We kunnen zelf scannen!
Hoe Zweeds is dat? Bij de lokale ICA in ons droomlandje hadden
we deze winkelmethode ook al gezien. Maar nooit zelf ervaren.
Na een korte uitleg van een blauwe medewerker
-typisch geval van uitgezonden werkstudent- draaiden
we onze kar richting de nieuw ingerichte hal. Enorm...
En wat ongelooflijk druk. Als waren we half-idioten zijn de
gangpaden voorzien van letters zo groot als je buurman die
basisbehoeften aangeven zoals BROOD, VIS, VLEES.
Maar het beoogde effect blijft uit in eerste instantie.
Ik raak blanco en heb geen flauw benul wat ik daar doe,
waar ik heen moet of wat ik wil. Mijn lief ziet dat direct
en geeft me afgebakende opdrachten. 'Pindakaas'. Kijk, daar
kan ik wat mee. Aan de slag! Ondertussen laveert zij de
winkel door, tevreden elk product scannend wat in ons
karretje verdwijnt. Ondertussen kom ik paniekerig bellende
mensen tegen. Alsof ze verdwaalt zijn in de jungle hijgen
ze tegen hun gesprekspartner waar hij of zij dan verdomme
wel niet is. En nee... dat kan niet, want daar waren zij net!
Er is halverwege een soort grote leestafel ingericht waar
meerdere mannen zonder gêne de handdoek in de ring gooien,
de regie uit handen geven en met elkaar hun mannelijkheid
terugsprokkelen middels gesprekken over hoe je zo’n verbouwing
aan moet pakken, en dat die bovenste broden boven de bakkerij
haast wel nep moeten zijn. Kortom: ik begin er lol in te krijgen.
Helemaal als de ingehuurde blauwe medewerkers het wasmiddel
omgooien en er futuristisch paarse derrie door het gangpad
kruipt. Radioactief vrolijk paars, overal waar je kijkt. En niemand
die schrikt of het erg vindt. Welnee… het ruikt lekker en wij
hoeven het niet op te ruimen, dus. En dan komt het mooiste
moment. Afrekenen. Hautain lopen wij de lange rijen bij de
kassa voorbij. Plebs! Even onze scanner in het rek
terughangen, een kort pinmoment en weg zijn we.
Of nee, toch niet… bijna vergeten. Onze gratis taartje
van het huis moeten we nog incasseren. Die eten we straks
lekker op als we de boodschappen hebben opgeruimd.
Hoera voor de vooruitgang.

Haarfijn plan

Als wij eten, als wij tv kijken, als wij aan het lezen zijn... eigenlijk bij
bijna alles wat wij doen in de woonkamer, worden we gadegeslagen
door onze West-Europese Korstnek. Die gaat dan tegenover je zitten,
of vlak naast je en probeert door halsstarrig staren je blik te vangen.
Niet om te bedelen... en niet zozeer voor een aai. Het is me eerlijk
gezegd een volslagen raadsel waarom. Echt aardig voor d'r zijn we
namelijk niet. Zolang ik mij er voor kan afsluiten, heb ik er ook geen
problemen mee. Maar wat ik wel vervelend vind, is het feit dat ik
voortdurend plekken zie waar ze dit heeft zitten doen.
Daar zie je namelijk naast de haar typerende korstjes ook een enorme
hoeveelheid kattenhaar. Wat moet ik ermee? De laatste dagen doet
onze Zuid-Arnhemse Dikwam gezellig mee in de achtertuin. De plukken
wintervacht in het gaas wapperen in de voorjaarsbries.
Ik sta de mogelijke bestemmingen te overdenken op ons grindpaadje
als ik in de boom in het gemeenteplantsoen erachter twee vogels
(weetikveelwatvoorsoortmetsnavel) tevreden zie klooien.
Met haar, sterker nog... mijn haar! Ik ga namelijk niet naar een
kapper. Ik laat mijn lief regelmatig de tondeuse snorren en de daaruit
ontstane dekbedvulling verdwijnt vervolgens vaak in de struiken.
Maar deze hartverwarmende recycling doen m'n lentekriebels
drastisch toenemen. Zouden deze twee kwetterende
koolmezen (het kunnen dus ook merels zijn, maar dit klinkt lekker)
ook geïnteresseerd zijn in Korstnekkattenhaar en plukken van Dikwam?
Het heeft een dik uur Babylonische spraakverwaaring op de
keukentrapgekost, maar mijn voorzichtig conclusie vanavond is NEE.
Vogels willen geen dierenhaar of vogels begrijpen mij niet. Dat kan
ook. En dus ga ik wat anders doen met de haren. Ik ga de wereld
verbeteren. Of althans, een stukje schoner maken. Ook een nobel
streven toch? En er is dus een vorm van recycling die dat van mijn
haren overtreft. De olie voor de Amerikaanse kust wordt namelijk o.a.
bestreden met haar. Ik las dat honderdduizenden mensen hun
haren al hebben gedoneerd aan Matter of Trust . Menselijk haar kan
namelijk vier tot zes keer het eigen gewicht opnemen aan olie.
Prima spul dus voor de grote schoonmaak in de Golf van Mexico.
En niet alleen mensenhaar, want inmiddels doen honderdduizend
dierenkappers ook mee aan de actie. Dagelijks krijgt deze stichting
meer dan 200.000 kilo haar en vacht binnen, waar ze panty’s mee
vullen die dus weer olie opzuigen. Enfin, ik vind het een mooi plan.
Ik stop met me ergeren en ga gauw beneden een boek lezen.
Als Madame Korstnek dan erbij komt zitten ga ik misschien zelfs wat
zitten plukken. Alles voor een beter milieu nietwaar?