WWW . RADIOVANDIJK . NL

Ben ff weg

Waar zouden Igor, Petrov en die anderen het inmiddels met elkaar
over hebben? Praten ze nog met elkaar of zijn ze al gek geworden?
Ik doel op een zestal astronauten die nu zo’n vijftig dagen in een
loods zitten, ergens bij Moskou. En ze zitten daar voorlopig nog wel
even. Men wil namelijk naar Mars. En dat is best ver. En dus duurt
de reis erheen ook behoorlijk lang. Zo lang, dat er onderzoek nodig is
als dat wat ze daar aan het bekijken zijn in die Russische loods.
Wat doet het met ons mensen, als we vijfhonderdtwintig dagen
lang opgesloten zitten? Afgesloten van de rest van de wereld.
En voor de vorm, zodat we niet kunnen zeggen: ‘rare jongens die
 Russen’, hebben ze in dat zestal ook een Italiaan, een
Fransman en een Chinees opgenomen. De enige persoon
met wie zij praten buiten de loods is de vluchtleiding. Maar om
dat contact wel realistisch te houden ‘op Mars-niveau’ zit er een
 vertraging op de lijn. Van twintig minuten. Kijk, en dan heb ik het
helemaal niet zo slecht momenteel. Want ook ik duik een bubbel
 in thuis. Eentje van éénentwintig dagen vakantie om precies
te zijn. En voor de broodnodige Babylonische spraakverwarring
hebben we een Duits vakantiekind van de bus geplukt.
Als we zelf niet genoeg kluiten hebben om uitlandig te verblijven,
dan maar iemand die het minder heeft een leuke tijd bezorgen
nietwaar? Wie weet wordt mijn Duitse taalgevoel nog tot een
acceptabel niveau getild ook. Een win-win situatie.
En als ik straks weer terugkeer naar de woelige wereld van
 het Gelders nieuws, moeten Igor en Petrov en hun vrienden
 nog zo’n vierhonderdvijftig dagen zitten. Ergens halverwege
zit dan wel de verkenning van het fictieve Marsoppervlak.
Zal me een dolle boel worden in die loods. Nee, dan is de
omgeving van Arnhem-Nijmegen een stuk buitenaardser
en uitdagender. Ja, ik duik met goesting in mijn eigen
 prikkelloze bubbel. De zomervakanties hier hebben
een neiging om vanzelf boeiend te geraken.
Daar heb ik geen andere planeet voor nodig.

FC Radijs

Wat een heuglijk voorbeeld van ‘luisteren naar wat het volk wil’ had
moeten worden, werden 90 pijnlijke minuten in de dictatuur die Noord-
Korea heet. Het land mocht eindelijk live naar een potje voetbal
 kijken van hun Geliefde Leider. Hij had zich dan ook persoonlijk
met de opstelling bemoeid en de vier sluimerende indivuduen
passend de mond gesnoerd (lees: laten verdwijnen). Maar ik denk
niet dat men in Noord-Korea na vandaag denkt: ‘Goh wat leuk Kim,
dat moeten we vaker doen.’ Portugal won letterlijk met de bal in
de nek en liep na 7-0 krom van het lachen het veld af. Voetballes,
 noemen we dat. Ik zag vandaag nog een foto van Kim Jong-il.
Met een hilarisch bijschrift. Het regime heeft vandaag namelijk
een kiekje vrijgegeven waarop hij een radijs inspecteert.
Echt eentje van het formaat vloekenswaardig groot. Maar wat het
regime met deze foto beoogd is niemand duidelijk. Willen ze ons
 laten weten dat ze daar grote radijzen eten? Of dat het eten
 van radijs zorgt voor ontluisterend slecht voetbal? Kijk en dan
ben ik dus één van de weinigen die niet moppert op Oranje. Want in
onze tuin groeien wel radijzen, maar die zijn klein, aangevreten
en zullen geen enkele keuring van welke Kim dan ook doorstaan.
 Leuk voor de garnituur. Ik gebruik het blad als avondsnack
voor onze Zuid-Arnhemse Dikwam en weet me getroost dat wij
dus lekker wèl door zijn. Zonder enig bestuur in Den Haag weliswaar.
In plaats van koffie en thee drinken moeten ze daar anders
maar aan de radijs. Even door de bittere wortel heenbijten.

Oranje gelach

Gemiddeld is één op de acht mensen Gelders. Dat klopt lang niet
altijd -eerlijk gezegd slaat het kant noch wal- maar om snel een
inschatting van nieuws te maken gebruikt men op de redactie deze
 stelregel wel eens om in te schatten of we direct op een onderwerp
zullen duiken of dat we het nog even laten liggen. Dus als er 32
oranje jurkjes in opspraak raken aan de andere kant van de wereld,
is het een onderwerp tijdens de vergadering. Daar moet haast wel
een Gelderse jurkvulling bij zitten. Maar neen, het gros was Afrikaans
en ingehuurd door die biermannen die altijd ‘Zo!’ roepen aan het
 einde van de reclame. Enfin, de berichten blijven lezen, foto’s kijken,
 je erover verwonderen, meewarig het hoofd schudden, maar verder
niks mee doen was dus het devies. Maar wat kan een regionale
zender dan wel om toch dagelijks aandacht te schenken aan een
mondiaal sportevenement en de nationale gekte daaromtrent?
Ikzelf had nog wel een artikeltje gezien dat tot een telefoontje
kon leiden. Het Dolfinarium in Harderwijk (Gelders? Check!) had
 namelijk een opmerkelijke actie. Op wedstrijddagen van Oranje
kan je gratis naar binnen en daar op een groot scherm naar het
 elftal van Van Marwijk kijken. Ow ja, je moet wel een man zijn.
 Dus van een moeder met twee dochters die alledrie gek van
 voetbal zijn wordt het volle pond verwacht, maar van een man
met zijn zoon niet. Die mogen naar binnen voor nop...
Commercieel verhaal maar wel opmerkelijk genoeg om een
babbeltje aan te wijden. En goed voor een ietwat flauwe edoch
 geslaagde woordgrap: We wisselden nog wat meningen over
 en weer hoe bespottelijk of grappig dit onderwerp kon zijn,
 toen mijn leidinggevende zich afvroeg: ‘Waarom zou iemand
eigenlijk naar voetbal willen kijken in een dolfinarium?’
Nou ik wist wel waarom: Robben!

Verkeerd gekoerd

Zoals ik al eerder aangaf, die oranje toeter kan me niet zo bekoren.
Vuvuzela is een mooi woord, maar het geluid wat eruit komt is vrij
irritant. Helemaal als het één van de eerste dingen is die je tegemoet
komen bij het opstaan ’s ochtends. En toch kon ik er laatst om lachen.
De kleine grote man kwam mij trots tegemoet de keuken.
Hij had weer een nieuwe act bedacht. In plaats van te blazen
zei hij zachtjes roekoe. En toen weer. En weer. En harder.
Steeds vaker en steeds harder. Totdat hij geen lucht meer had
en mij met een rood hoofd, buiten adem stamelend vroeg wat ik
had gehoord. Ik had, zoals je in dit soort gevallen altijd moet
hebben om de pret niet te verknallen, geen flauw idee. Het was
een duif die op het punt van ontploffen stond. Fantastisch toch?
Dat zorgt bij mij allereerst voor een schaterlach en de rest van
de dag af en toe op een mijmermoment voor een glimlach met
terugwerkende kracht. Maar het is niet alleen een leuke
keukenact. Het zou in het landsbelang dienende audiotraining
kunnen worden. Kijk maar naar India. Daar is een Pakistaanse
indringer onlangs aangehouden en in de cel gestopt. Het was
geen explosieven bevattende jurk met bijbehorende fundamentele
baard, maar een duif. Eerlijk waar. De vogel wordt al enkele
dagen bewaakt door gewapende politieagenten. Die vermoedden
dat de duif in kwestie de grens is overgevlogen. En dat doet een
duif niet zomaar. Die moest zeer zeker een bericht overbrengen.
Staatsgeheimen wellicht. Of misschien is het wel een bom,
dacht ik terug aan de keukenact. Maar er is geen korreltje
buskruit gevonden; het dier is volledig medisch onderzocht.
Wat ik dan wel weer een vreemde besluitende laatste zin
vond in het nieuwsbericht is dat het dier, volgens
functionarissen, absoluut geen bezoek mag ontvangen.

Notter

Ik verheug met op het aanstaande WK-voetbal. Niet alleen voor
'what's in a name', maar ook voor hetgeen eromheen. En dan
heb ik het zelfs over de reclame. Niet zozeer die ff-ing oranje toeter
of pletterpoeppet, of de nog aanstaande spaar-ze-nu-allemaal-
migrainebezorgende-parafernalia van de Appie. Maar de reclame's
tussen de programma's door. Want net als met Superball Sunday in
Amerika, gaan de heren en dames van de reclamemaatschappij in
tijden van internationaal topvoetbal net een stapje verder.
Ik was bijvoorbeeld weer blij verrast 'n nieuwe 'Even Apeldoorn bellen'
te ontwaren op mijn scherm. En drankjes die middels esperanto
komen met slogans als 'irresistable hazelnootlikeur' hebben mijn
stem. Die en vele andere commercials worden hier in de vrije
uurtjes al veelvoudig nagedaan en bewerkt tot magistrale
homevideo's. -Ieder zijn ding, zullen we maar zeggen.-
Maar de reden dat ik log is deze. Een commercial die vanavond
tot ons kwam: Een vrouw doet de was en opent haar trommel.
Daar zit een otter in.
...
De vrouw en de otter wisselen een blik, waarbij de verwachte
'wat doet potdomme die otter in mijn witte was' achterwege
blijft. Sterker nog, de otter draait zich om, loopt de wasmachine
weer in en krijgt de vrouw zover hem te volgen. Volgen jullie
me nog? Die vrouw duikt dus de wasmachine in en komt boven
water in een vies modderig vennetje. Waarschijnlijk bedoeld als
subtropisch jungleparadijs, maar ieder die in Burgers' Bush boven
de otters heeft gehangen, weet over welk stinkende modder
we het hier eigenlijk hebben. De vrouw heeft er geen last van,
ziet de otter en vervolgens zien we die weer kopje onder duiken.
Stem spreekt tot ons en roept iets in de trend van dat we
met z'n allen dichter bij de natuur moeten komen. Vervolgens
gaat het niet om een bizar hersenspinsel van één of ander
wasmiddel. Nee lieve meisjes en jongens, het gaat hier om
fetakaas. Blokjes geitenkaas in olie. In een pot.
Hier rest enkel stilte en welja.. een gebed.

Aha!

’Ben je al binnen wezen kijken?’, vraagt een vrouw merkwaardig
enthousiast aan een alleenstaande Egyptisch ogende vader
met kind. Alsof het een bezienswaardigheid is.
Misschien heeft ze ook wel gelijk. De ontmoeting is middenin
een gekmakende mensenmassa, waarbij de ene helft een
winkelwagentje uit de gereedstaande rij rukt en de andere een
beetje beduusd en zelfs ietwat teleurgesteld het karretje weer
inlevert. De vrouw spreekt de man aan over de hoofden van enkele
andere kinderen die me eng stoïcijns aanstaren met hun slecht
geschminkte gezichten. Verderop, bij de voor deze dag speciaal
ingevlogen oud-Hollandse snoepjesstal, zit namelijk een kinder-
schminker die de vaknaam te schande maakt. Terwijl ze dertien-
in-een-dozijn-strepen zet als mislukte snorharen, drukt ze de
koters van bovenaf op hun stoel,waardoor ze ongemakkelijk
grimassen en dus nooit een geslaagd resultaat in de spiegel
zullen zien. Maar terug naar onze alleenstaande farao.
Hij antwoordt dat hij nog naar binnen moet. Maar dat ie wel
benieuwd is. En ik ook. Samen met mijn lief heb ik deze
meivakantie benut om de nieuw geopende kruidenier der
kruidenieren te bekijken. En natuurlijk de broodnodige dingen
mee te nemen. En wat schetst ons blijde verbazing bij het
betreden van de arena? We kunnen zelf scannen!
Hoe Zweeds is dat? Bij de lokale ICA in ons droomlandje hadden
we deze winkelmethode ook al gezien. Maar nooit zelf ervaren.
Na een korte uitleg van een blauwe medewerker
-typisch geval van uitgezonden werkstudent- draaiden
we onze kar richting de nieuw ingerichte hal. Enorm...
En wat ongelooflijk druk. Als waren we half-idioten zijn de
gangpaden voorzien van letters zo groot als je buurman die
basisbehoeften aangeven zoals BROOD, VIS, VLEES.
Maar het beoogde effect blijft uit in eerste instantie.
Ik raak blanco en heb geen flauw benul wat ik daar doe,
waar ik heen moet of wat ik wil. Mijn lief ziet dat direct
en geeft me afgebakende opdrachten. 'Pindakaas'. Kijk, daar
kan ik wat mee. Aan de slag! Ondertussen laveert zij de
winkel door, tevreden elk product scannend wat in ons
karretje verdwijnt. Ondertussen kom ik paniekerig bellende
mensen tegen. Alsof ze verdwaalt zijn in de jungle hijgen
ze tegen hun gesprekspartner waar hij of zij dan verdomme
wel niet is. En nee... dat kan niet, want daar waren zij net!
Er is halverwege een soort grote leestafel ingericht waar
meerdere mannen zonder gêne de handdoek in de ring gooien,
de regie uit handen geven en met elkaar hun mannelijkheid
terugsprokkelen middels gesprekken over hoe je zo’n verbouwing
aan moet pakken, en dat die bovenste broden boven de bakkerij
haast wel nep moeten zijn. Kortom: ik begin er lol in te krijgen.
Helemaal als de ingehuurde blauwe medewerkers het wasmiddel
omgooien en er futuristisch paarse derrie door het gangpad
kruipt. Radioactief vrolijk paars, overal waar je kijkt. En niemand
die schrikt of het erg vindt. Welnee… het ruikt lekker en wij
hoeven het niet op te ruimen, dus. En dan komt het mooiste
moment. Afrekenen. Hautain lopen wij de lange rijen bij de
kassa voorbij. Plebs! Even onze scanner in het rek
terughangen, een kort pinmoment en weg zijn we.
Of nee, toch niet… bijna vergeten. Onze gratis taartje
van het huis moeten we nog incasseren. Die eten we straks
lekker op als we de boodschappen hebben opgeruimd.
Hoera voor de vooruitgang.

Haarfijn plan

Als wij eten, als wij tv kijken, als wij aan het lezen zijn... eigenlijk bij
bijna alles wat wij doen in de woonkamer, worden we gadegeslagen
door onze West-Europese Korstnek. Die gaat dan tegenover je zitten,
of vlak naast je en probeert door halsstarrig staren je blik te vangen.
Niet om te bedelen... en niet zozeer voor een aai. Het is me eerlijk
gezegd een volslagen raadsel waarom. Echt aardig voor d'r zijn we
namelijk niet. Zolang ik mij er voor kan afsluiten, heb ik er ook geen
problemen mee. Maar wat ik wel vervelend vind, is het feit dat ik
voortdurend plekken zie waar ze dit heeft zitten doen.
Daar zie je namelijk naast de haar typerende korstjes ook een enorme
hoeveelheid kattenhaar. Wat moet ik ermee? De laatste dagen doet
onze Zuid-Arnhemse Dikwam gezellig mee in de achtertuin. De plukken
wintervacht in het gaas wapperen in de voorjaarsbries.
Ik sta de mogelijke bestemmingen te overdenken op ons grindpaadje
als ik in de boom in het gemeenteplantsoen erachter twee vogels
(weetikveelwatvoorsoortmetsnavel) tevreden zie klooien.
Met haar, sterker nog... mijn haar! Ik ga namelijk niet naar een
kapper. Ik laat mijn lief regelmatig de tondeuse snorren en de daaruit
ontstane dekbedvulling verdwijnt vervolgens vaak in de struiken.
Maar deze hartverwarmende recycling doen m'n lentekriebels
drastisch toenemen. Zouden deze twee kwetterende
koolmezen (het kunnen dus ook merels zijn, maar dit klinkt lekker)
ook geïnteresseerd zijn in Korstnekkattenhaar en plukken van Dikwam?
Het heeft een dik uur Babylonische spraakverwaaring op de
keukentrapgekost, maar mijn voorzichtig conclusie vanavond is NEE.
Vogels willen geen dierenhaar of vogels begrijpen mij niet. Dat kan
ook. En dus ga ik wat anders doen met de haren. Ik ga de wereld
verbeteren. Of althans, een stukje schoner maken. Ook een nobel
streven toch? En er is dus een vorm van recycling die dat van mijn
haren overtreft. De olie voor de Amerikaanse kust wordt namelijk o.a.
bestreden met haar. Ik las dat honderdduizenden mensen hun
haren al hebben gedoneerd aan Matter of Trust . Menselijk haar kan
namelijk vier tot zes keer het eigen gewicht opnemen aan olie.
Prima spul dus voor de grote schoonmaak in de Golf van Mexico.
En niet alleen mensenhaar, want inmiddels doen honderdduizend
dierenkappers ook mee aan de actie. Dagelijks krijgt deze stichting
meer dan 200.000 kilo haar en vacht binnen, waar ze panty’s mee
vullen die dus weer olie opzuigen. Enfin, ik vind het een mooi plan.
Ik stop met me ergeren en ga gauw beneden een boek lezen.
Als Madame Korstnek dan erbij komt zitten ga ik misschien zelfs wat
zitten plukken. Alles voor een beter milieu nietwaar?

Niet luisteren, dartelen!

Niet dat jullie de gewoonte hebben veel van ons aan te trekken,
maar ik wil de vrouwen van dit moment toch vragen niet naar
mannen te luisteren. En dan specifiek één of andere Iraanse imam.
Nou is de kans klein dat je als vrouwelijke lezer van deze log zat
te spelen met de gedachte dat wel te doen, maar 't zou kunnen.
De kans bestaat. En daarom zeg ik het maar de zekerheid:
Hojatoleslam Kazem Sedighi praat poep. Hij zegt dat het schudden
van de aarde de schuld van vrouwen is. Nou weet ik dat er sommige
onder ons zijn die deze Hoja nog kunnen volgen in zijn eerste
argumentatie, maar wacht totdat je de slotzin leest. Het gaat hier
namelijk specifiek om de vrouwen die zich veel te onthullend kleden.
Vrouwen die zich ‘niet zedelijk kleden brengen jonge mannen op het verkeerde pad, verbreken hun kuisheid en verspreiden
overspel in de samenleving.’ En dan komt die; ‘waardoor de
kans op aardbevingen toe neemt.’ Tuurlijk.. Nou is zijn oplossing
dat we ons met z’n allen toewijden aan de islam. En daar ga ik me
verder niet in mengen. Ik snap dat hij dat zegt. Hij moet ook de
winkel draaiende houden. De rabijn of de priester geven er
waarschijnlijk hun eigen draai aan. Maar daar gaat het mij
niet om. De lente is in het land, dat is wat er aan de hand is.
Sterker nog, als de laatste as uit de lucht is kunnen we
volgende week potdomme de jurkjes weer aan.
En met ‘we’ bedoel ik jullie dames… Hup, de wei in, lekker los!

Eén teen maakt nog geen zomer

Wel eens een blauwe plek gehad waarvan je dacht ‘ow!?’
Of dat je bij een vergelijkend warenonderzoek van littekens en
bijpassende sterke verhalen met vrienden in de kroeg opeens niet
meer weet hoe je aan die snee of brandplek komt? Ik heb dat
wel eens. Deze week nog bij de bushalte. Mezelf af te vragen
waarom ik eigenlijk liep alsof er 'n paard op mijn teen had gestaan.
Hoe lang heb ik al pijn in mijn teen? Zeker gestoten in de douche
aan de rand van de schuifdeur... Altijd goed voor een behoorlijk
kakbegin van de dag. Nee, dan had ik me dat ook wel herinnerd.
Is de pijn is er langer? Vannacht gestoten? Dan was ik wel wakker
geworden. Is het gisteren gebeurd? Geen flauw idee. Ik krijg de
neiging om in de bus te gaan kijken hoe mijn teen eruit ziet.
Of dat die blauw is. Of dat ik al afscheid moet nemen ervan.
Het kan zijn dat ze gegroeid zijn. Dat mijn schoen te klein is nu.
De pijn trekt alweer langzaam weg al de bus komt. Nu heb ik andere
problemen. Ik vraag me af waar mijn slippers zijn. Het begint
weer lekker weer te worden. Op de slippers naar je werk,
mits je tenen niet blauwgestoten zijn (of stinken), kan dat?

Next!

In plaats van dit te lezen kan je ook een volslagen vreemdeling
ontmoeten. Aan de andere kant van de wereld. En als zijn of haar
gezicht je niet aanstaat, dan ben je met muisklik hoepla in iemand
anders' z'n leven. Ik heb het over Chatroulette. Onlangs heb ik
deze site leren kennen en ik weet dat ik onder de vaste internetters
waarschijnlijk hopeloos achteraan loop (djeez zelfs de wereld draait
door heeft het er al over gehad man!), maar voor wie het nog
niet kent, lees gerust even door. Het is namelijk een boeiend
fenomeen. Ondanks het vele ongevraagde blote mannenvlees
waar je de meeste criticasters over zult horen. Want waar is nog
een plek op internet waar mensen bijeen komen en je niet de digitale
potloodventerij in je gezicht krijgt gesmeten? Nee, de dagen dat
die enkel te vinden waren onder een nachtelijke parkwandeling
zijn voorbij. Dus kijk verder dan die kritiek en denk mee over het
fenomeen. De site is bedacht door Andrey Ternovskiy, in eerste
instantie gewoon voor zichzelf en zijn vrienden. Zeventien jaar oud,
student in Moskou. Hij was het zat om alleen met zijn vrienden te
webchatten en wilde meer. Meer mensen spreken. Hij schrijft
al internetcode sinds zijn elfde dus dat was geen probleem.
En zonder enige vorm van reclame is de site opgepikt, ontdekt en
nog altijd groeiende. Zijn grootste probleem is nu de site draaiende
te houden onder de druk van het hoge aantal gebruikers. En de
enorme sommen geld die dat mogelijk maken betaald hij van vier
simpele kale tekstlinks onderin beeld. Geen pop-ups. Geen
knipperende kleuren. Niks. Momenteel is hij de draad kwijt.
Hij weet namelijk niet eens zelf meer tot wat de site is geworden.
De één ziet als een spel, de ander als een datingsite. Ze zingen
liedjes over wat ze zien, maken tekeningen van de anders,
bandjes pluggen hun muziek, en ga zo maar door. Alles wat je
maar kan bedenken voor een camera gebeurt er.
Een klik verbindt je spontaan met een volkomen vreemdeling
die je binnen twee seconden beoordeeld op je uiterlijk en je een
rapport geeft door wel of niet door te klikken. Je kunt nooit
voorspellenwie je te zien krijgt. Soms is een leuke meid of knappe
vent, soms een Aziaat in een roze bh. Op elk moment van de dag
zijn er wereldwijd wel zo’n 50.000 mensen online.
Dus de kans dat je dezelfde tegenkomt is best klein. Er zijn
onderzoekjes gedaan door gebruikers die de volgende volstrekt
ongefundeerde feiten geven: Zo’n zeventig procent van de
gebruikers is man, vijftien is vrouw en de rest is gewoon ronduit vies.
Meer dan tachtig procent van wie je ziet is ‘jong’ en de
rest dus ‘oud’. Maar dat is op basis van wat je ziet. En dat is
het leuke, je kan ook iemand anders zijn. Ik heb gesproken met
Barack Obama die in een keuken zat. Hij riep zijn vrouw George
Clooney erbij en samen wisselden ze wat zoenen uit totdat hun
maskers verschoven en ze verder klikten. En dat is wat mij
betreft het enige minpunt aan de site. Het merendeel van de
tijd breng je namelijk door met mensen die jou niet willen spreken.
Dat heet ‘genext worden’. En dat gaat een begrip worden,
let maar op. Als het niet al zo is. Nog wat statistieken?
Als je als man voor de webcam zit klikken negentien van
de twintig personen je binnen 2.9 seconden weg. Dat betekent
dat één op de twintig dus met je praat. Vijf procent. Dat kun je
opvatten als een belediging en toeschrijven aan het uiterlijk van
de man in kwestie. Maar al gauw doe je het zelf ook. Je klikt
mensen razendsnel weg. Ik vergelijk het met lopen op straat.
In eeen fractie van een seconde bepaal je of je iemand langer
wilt aankijken of dat je verder kijkt. Zo’n persoon zul je misschien
nooit meer zien de rest van je leven en dat boeit je ook niet.
Diegene was simpelweg niet interessant genoeg. Is er verschil
als vrouw, hoor ik je denken. Hell yeah! Als vrouw wordt je
aangesproken door negen van de tien mannen die gemiddeld twee
minuten met je praten of totdat jij besluit ze weg te klikken.
Overigens als je als man en vrouw samen voor de lens gaat zitten,
wil niemand wat van je weten. Deze site is voer voor de psychologie
wat ik je brom. Nog een kort overzicht van wat wij zoal
tegenkwamen thuis voor de buis? Een ogenschijnlijk dode man
die zichzelf had opgehangen (maar enig research leerde
mij gelukkig dat dit een grap is). Een Chineze pianoleraar in Los
Angeles die voortdurend met zijn hoofd wiebelde op muziek
die verre van klassiek leek. Een jong stel dat dronken aan
het genieten was van drugs genaamd Miauw Miauw.
Twee jongens in een keuken klooiend met blikken die ik heb
getipt er een programma van te maken; Two guys in a kitchen
showing you everything that comes out of a can.
Ze waren dolenthousiast. Een Poolse lesbienne die ondanks
onze seksuele voorkeur haar waren moest en zou laten zien.
Prima toch. Een Mexicaanse moeder die haar zoontje
voortdurend naar bed stuurde op de achtergrond en bleef
vragen waarom ik maar niet naar haar schitterende land
wilde vliegen om daar de omgeving te bekijken. Een Amerikaanse
tiener die me wilde bekeren en er op stond dat ik ook ging
vasten. Sowieso veel mensen die het leuk vinden om direct
over mijn enorme kin te beginnen. Waarvoor dank.
Een Duitser, werkzaam in de internetbranche, die aan het
netwerken was en al diverse zakelijke contacten had opgedaan.
Yeah right. En ik kan nog wel tijden doorgaan.
Heb je een webcam, probeer het gewoon eens.
Ooit de neiging gehad om iemand gewoon weg te klikken
en daarna nooit meer te hoeven zien. Hier kan het.